Deze post had op m’n ander blog moeten staan, verdomme! (dank u Skynet dat ik niet kan inloggen!)

Ik tracht Michel wat te jennen.  Wie?  Je weet wel, Michel, de 
beroemdste blogger van Vlaanderen en omstreken.  Zijn dochtertje Zelie 
wordt op school gepest.  Owie.  Dat zit Michel effe hoog.  Daarom 
gebruikt hij z’n weblog om z’n woede te ventileren.

Waarom ik Michel jen?  Eén fantastische reden: om meer bezoekers naar 
m’n weblog te lokken.  Het één miljoen bezoekers zit eraan te komen 
maar vreemd genoeg: hoe dichter de teller nadert, hoe verder het 
miljoen van me af lijkt te staan.  Daarom besloot ik de teller wat te 
helpen.  Op de rug van machteloze Michel.

Aan alle nieuwe bezoekers: gedag!  Nieuwsflash: GDB heeft jullie bij 
jullie pietje.  Ha.  Ha ha!

Even ernstig nu: m’n gedrag is uiterst laakbaar.  Ik besef het.

Maar ik veeg daar vierkant mijn zak aan.

Niet voor niets ben ik le mal aimé.

Trouwens, vroeger werd ook ik op school gepest.  Wie eigenlijk niet?

Ik herinner mij het volgende voorval.  Erg grappig eigenlijk.  Nu ik 
er jaren later aan terugdenk.  Op het moment zelf was het minder 
grappig maar alla.

Stukje voorkennis: m’n ma breide altijd.  Elk vrij moment was de 
drukdoener met naalden in de weer.  Want breien betekende geld 
sparen.  En geld sparen betekende gelukkig zijn want vergeet het 
nooit: ik kom uit een Westvlaams nest.  Bull natuurlijk maar ach, zij 
deed geen vlieg kwaad.

Mij berokkende het mens kwaad, ja!  Ik had immers ‘het voorrecht’ haar 
gebreide gedrochten aan te trekken.

Zo ook op die bewuste dag.  Verschrikking in ‘t kwadraat: ik moest 
naar school met een pull die m’n moeder gebreid had.  Ik herinner me 
het vestimentair foltertuig tot in detail.  De kleuren waren wit en 
zwart (spikkeltjes) en het betrof een wintertrui (dikke wol, erg 
dik).  De mouwen waren super aansluitend evenals de halsopening.  Maar 
de rest van de trui geleek op een patattenzak: zo los als de pest.

Op een gegeven moment staat de onderwijzer met z’n gezicht naar het 
bord gekeerd.  Ik zit op de eerste rij.  Ik ben extreem braaf en leg 
m’n poezelige oortjes te luister.  Pure kennis neem ik tot mij.  Ik 
luister dus gretig naar wat de leraar aan het vertellen is.

Plots voel ik een hand in m’n rug die mijn trui vastgrijpt.  De hand 
trekt en trekt.  Hij rekt de wol bijna een meter uit.  De trui spant 
zich geweldig rond m’n torso.  Ik kan bijna niet meer ademen.  M’n 
hoofd staat op ontploffen.  Ik kan niet anders dan achterover leunen 
met m’n stoel.  Als de stoel zich op de achterste twee poten 
balanceert voel ik mij enorm machteloos.  Overgeleverd aan de grillen 
van de lul achter mij.  Ik ben te verrast om woedend te zijn.  En ik 
heb het o zo warm van al die klotewol.  Ik vervloek mijn ma.  Stom 
mens!  Met al uw onnozele pullen!  En uw betuttelingen!

De onderwijzer draait zich in slow motion om en de hand in m’n rug 
laat gelijk los.  Ik schiet naar voren en smak met een klap tegen m’n 
lessenaar .  Let me tell you: m’n wangen veranderden in rijpe 
tomaatjes.  Kopje naar beneden, hoor!
Heb ik daar trauma’s aan overgehouden?  Aan dit voorval niet.  Maar 
aan andere, ergere dingen wel.  Zoals die keer toen ik vol in het 
gezicht werd gespuugd.

Daarom sympathiseer ik met Zelie.  Ik wens de meid van Michel veel 
sterkte toe.  Doe zoals ik destijds, meisje: tracht niet in de 
problemen te komen.  Dan was m’n dag geslaagd.  Eigenlijk hanteer ik 
datzelfde motto vandaag nog.  Best triest als je het mij vraagt…

draait nog een keer le mal aimé van Claude François *
staart voor zich uit *
pinkt een traantje weg *

Terug aan de slag (18+)

Roy at selderij.  Het duurde enige tijd eer Fram het in de gaten had.  Maar toen spurtte zij naar boven.  Alwaar zij haar kleerkast opende en zich als de wiedeweerga in haar plunje hees.  Als haar Roy selderij at wist zij hoe laat het was.  Zoals altijd na een snelle verkleedbeurt bekeek zij zichzelf in de spiegel.  De blote tepels van haar volle borsten priemden vooruit.  Het leer kraakte.  De stiletto’s pinden haar up.  Kortom: Fram was een plaatje.

Eénmaal terug beneden bewoog zij zich katachtig, heupwiegend naar Roy.  Roy die de selderij direct liet rusten en haar met gretige ogen monsterde.  Het was stil in de kamer en een waterzon wierp een flets licht naar binnen.  Er bewoog niets.  De wereld draaide rond deze twee mensen. Fram stond in geen tijd naast Roy, vleide haar lichaam tegen het zijne, opende de mond en stak haar tong in z’n oor.

“Dat kietelt!” giechelde Roy.  Roy had de stem en het gezicht van een jongetje van veertien alhoewel hij al dik in de twintig was.  Zijn kin, z’n borst en z’n billen hadden haarloze huid dat zo zacht als het velletje van een baby was.

Fram wrikte het t-shirt van Roy uit z’n jeans en liet haar hand de vrije loop.  De spieren op z’n wasbordbuik trokken zich strak.  Z’n slip bolde op.  Onwillekeurig vond z’n linkerhand de ene helft van haar perzikkontje.  De hand kneep zachtjes, ontspande zich, verplaatste zich, kneep opnieuw. Hij trok haar tegen zich aan en kuste haar.

Toen rinkelde de telefoon.  Eénmaal.  Tweemaal.  Roy stopte met kussen terwijl het apparaat bleef rinkelen.  Z’n hand gleed weg.

“Nee, schat, niet doen” smeekte Fram “het is vast je weet wel wie”

“Misschien niet…” mompelde hij “maar wie het ook is, langzamerhand moet ik toch opnieuw aan de slag.  Het is te lang geleden…”

Hij schoof van Fram weg en nam resoluut de hoorn op.  Z’n meesteres reageerde vliegensvlug.  Hij had amper hallo gezegd of zij zat al gehurkt voor hem.  Behendig ritste zij z’n broek open.  Snel schoof zij z’n slip opzij en stak zonder aarzeling z’n lid in haar mond.

“Mmm..” kreunde Roy.  Hij keek naar beneden, grabbelde met z’n vrije hand haar haren beet en schoof haar van zich af en terug naar zich toe, sneller en sneller.  Ondertussen trachtte hij met z’n chef Liesbeth een normaal gesprek te voeren.  Veel hoefde Roy echter niet te zeggen.  Het was veeleer een monoloog van zijn meerdere.  Hoe het agentschap hem gemist had.  Dat zij z’n afwezigheid hadden gevoeld qua klanten.  Dat er veel vrouwen wilden weten wanneer hij zou hervatten…

“Ja!” riep Roy plots uit “JA!”

Even viel een stilte aan de andere kant van de lijn.  “Euh… Betekent jouw ja: ik kom zo snel mogelijk terug?”

“Nee, of ja… ach, wat” stamelde Roy “het betekent dat ik zonet snel ben gekomen.”

“Proficiat!” sprak Liesbeth “ik kan enkel verheugd zijn en met mij al jouw klanten!  Mag ik Francine voor nu maandag al vastleggen?  Wat denk je: met één klant per dag beginnen om jou niet te erg te belasten?”
“Ok dan” gaf Roy toe “maar Lies… mag ik één ding vragen?”

“Shoot!  Of nee… heb je net gedaan zeker?  Ha ha.  Ja, vraag maar raak.”

“Geen bondage meer, ok?  Ik wil m’n bal niet meer verzwikken.”

“We zullen nog zien.  Kom jij maar gewoon weer lekker werken op maandag, goed?  Dan kan ik jou persoonlijk eerst testen of je volledig de ouwe bent, jij lekker ding van me!”

“Tot maandag dan” zei Roy een beetje beduusd en hij legde de hoorn op de haak.  Fram was druk in de weer met een stengel selderij.  “Lul!  Jij harteloze zak!” snauwde zij “ik ram deze stengel hier straks helemaal in je reet!”

Roy zuchtte diep en boog gewillig voorover.

Yup, het dolce far niente was nu echt voorbij.  Back to business as usual!

Ha, hoei en een roompateeke!!

Ik kan klagen over van alles en nog wat.  Over het werk waar ik baas moet spelen.  Over Skynet en m’n blogs waar ik niet meer op geraak.  Over het drukke verkeer dat ik dagelijks met m’n fiets moet trotseren.  Over bijna alles kan ik zeuren.  Maar ik doe het niet.  Dat komt omdat ik in de grond een zeer positief ingesteld persoon ben.  Niemand zal het beamen en hoe komt dat?  Omdat ik m’n positieve attitude verberg.  Positief is niet hip.  Het is niet cool.  Optimisme is out.

Ge zijt weer met ons voeten aan het rammelen, GDB, hoor ik her en der opperen.  Toch is  het niet waar.  Ik ben een zonneschijntje.  Vraag maar aan m’n lief hoe ik ben.  Mocht ge m’n lief vragen: is GDB een lachebek dan zal zij zonder twijfelen ja antwoorden.  Dat moet zij van mij.  Ik heb haar dat opgedragen.  Bevolen als je een negatieve term wilt gebruiken.

Ik geloof erg in de gehoorzaamheid der vrouwen.  Als een vrouw al niet meer naar haar man luistert, waar sta je dan, als man?  Je staat zo al eenzaam genoeg in het harde leven van alledag met je miljoenenkudde in het rond springende zaadcellen.

Maar ik heb een afwijking.  Ik bedoel, ik wijk af.  Waar had ik het over?  Wel ja, dat ik welgemutst en blij en dartel als een spring-in-het-veld leef.  Hoei.  Hoei.  Is een Waalse gemeente.  Ha.  Ha.  Ha niet, Ha is geen gemeente.  Zie je wat ik bedoel?  Met mij is het altijd lachen geblazen of het scheelt geen vaginaal haar.

Even ernstig nu.  Dat kan ik ook: ernstig wezen.  Ernstig wezen maakt zelfs een essentieel onderdeel van mij uit.  Maar ook dat houd ik angstvallig geheim.  Want met ernst pak je niet uit.  Je zegt niet kwansuis als je op café met je maten aan de toog hangt te lallen: nu even ernstig, jongens, ik heb genoeg gelachen en jullie ook – ik merk het aan jullie neanderthalkaken die zo meteen uit de kom schieten.

Over luttele ogenblikken moet ik de gang naast de trap vrijmaken.  Daar staat allerlei rommel op mij te wachten tot ik het oppik en elders neerpoot.  Welke rommel?  Een fiets, een strijkplank en kussens.  Als ik de gang heb vrijgemaakt kan ik de kelderdeur openen en daal ik de steile trap af om de watermeterstand op te nemen.  De stand zal ik vervolgens doorbellen naar de Antwerpse Water Werken.  Zie je: ik ben één en al ernst.

Ernst moet niet te lang duren.  Een paar ogenblikken per dag is genoeg.  Vind ik.  Dan is het weer lachen geblazen met GDB.  Ha Ha.  Het is verdomd spijtig dat ik alleen thuis ben.  Ik kan moeilijk voor de spiegel post vatten en een mop vertellen.  Trouwens, ik durf te wedden dat ik hem al gehoord heb.  Maar het is de manier waarop je hem vertelt, GDB!! Misschien hebben jullie gelijk.  Ik zal straks eens de spiegel opzoeken (na het opmeten van de watermeterstand).  Eens kijken wat dat geeft.

Hel en duivel, ik ben pathetisch.  Zielig.  Maar vertel het aan geen mens.  Zij zouden in hun broek pissen van het lachen.  GDB pathetisch, zouden ze in ongeloof uitroepen.  Een pateeke, ja, zou m’n lief zeggen, niet pathetisch.

Welk pateeke ben ik, zou ik dan vragen.

Een roompateeke, zou m’n engel antwoorden, mijn roompateeke.

Ochtendziek

Vanochtend stond ik op.  Dat moest.  Ik wilde eigenlijk blijven liggen.  Maar dat ging dus niet.  Door omstandigheden.  Zoals de dag die aanbrak.  En de koffie die gezet was.  En m’n lief die was opgestaan.  Zij is een ochtendmens, ziet u, en nee, zij kan daar ook niets aan doen.  M’n knuffelkont moet er trouwens elke dag vroeg uit om haar moesje te verzorgen.

Wat is vroeg, hoor ik u opwerpen.  Vroeg is acht uur.  Het begrip vroeg is relatief (tenzij het om de verleden tijd van vragen gaat – wat compleet niet grappig is).  Acht uur voor een postman is laat.  Acht uur voor iemand die ‘s nachts werkt is supervroeg.  En acht uur voor de wijzers van de klok is een tik als een ander.

Ik bedoel maar: mijns inziens ben ik vroeg opgestaan.  Ik sta elke dag vroeg op omdat mijn lief dat ook doet.  Mocht ik echter toegeven aan m’n natuurlijke aanleg voor totale luiheid, ik zou elke dag tot elf, twaalf uur in m’n nest blijven liggen.  Me omdraaien, m’n neusje in de dekens parkeren, foezewoezen, een flard dromen, m’n leuter lichtjes beroeren af en toe en ga zo maar door.  Ja, ik weet wel wat gedaan in bed: absoluut niets.

Heb ik al getypt dat ik vroeg ben opgestaan heden ochtend?  Ja?  Nou, nadat ik me uit bed had gesleept raakte ik bijna betrokken in een dodelijk ongeval.  Owie, zult u denken, wat spannend!  Inderdaad, het scheelde werkelijk geen bosnegererinnenpreuthaartje of ik was van de trap gedonderd.  Ik stond namelijk klaar om naar beneden te stommelen toen ik  ternauwernood m’n onderste lip nog kon optrekken.  Pffieuw!  Was me dat een opluchting!  Had ik niet uit m’n doppen gekeken, ik was over m’n lange lip gestruikeld, met alle gevolgen vandien en in de eerste plaats een gebroken nekkie, durf ik te wedden.

Eénmaal ik naar beneden was gestrompeld, merkte m’n lief m’n lang gelaat op.  M’n schat hield haar snoetje maar ik zag het in haar ogen.  Die hadden in een flits opgepikt dat ik niet bepaald het zonneschijntje in huis was.  Voor mijn soort humeur bestaat een woord: ochtendziekte.  De ziekte gaat net niet gepaard met koortsaanvallen en extreem braken.  Plus: een boterhammetje met pruimenconfituur lust ik ook al niet op dat tijdstip van de dag.  Om maar te typen: des ochtends ben ik niet te genieten.  Niet.

M’n humeur maakte het zo bont dat m’n lief alras het hazenpad koos met de klemtoon op alras.  Achteraf voelde ik me zo… zo ongelooflijk bezwaard en schuldig en heel erg slecht.  Ik dronk sloten koffie.  Ik wilde het goed maken en belde met m’n lief, die heel erg begripvol voor mij was.  En wij maakten het goed en nu zit ik te typen en ik denk: GDB, je bent een volbloedeikel.

En het klopt.  Maar hey!  Ik ben wie ik ben.  ‘s Ochtends Jekyll, ‘s avonds Hyde.

Daartussenin GDB, veronderstel ik.

Complex ben ik, daar zijn geen woorden voor.

Mij niet gelaten

Ik schrijf vanaf nu hier.  Wat Skynet ook onderneemt, ik blijf hier.  Ik denk dat ik het hier naar mijn zin ga hebben.  Waarom?  Omdat ik geen andere virtuele plek heb om rond te hangen.  Beggars can’t be choosers.  Derhalve nestel ik mij tussen de letters. 

Het voelt vertrouwd aan, moet ik typen. 

Misschien moet ik mij even aan de wordpresslezers voorstellen?

Goeie dag.  Mijn naam is GDB.  Ik ben 39 jaar.  Naast scrabble spelen houd ik erg van trivial pursuit, neuken, beffen en voetbal kijken.  Ok, dit is niet echt wat je noemt leesvoer voor gevoelige zielen.  Doch wen maar direct aan mijn taal.  Elk vogeltje zingt zoals het gebekt is en ik meen het goed.  Mijn bedoelingen zijn vreedzaam en ik tracht lief te wezen voor elkeen die een beetje moeite doet om mij geen doodschop te verkopen.

Ik werk voor De Post maar niet van harte.  Nou ja, werken…  Ik moet deze en de twee weken die volgen baasje spelen van een afdeling met een twintigtal rotkarakters.  Ergens moet ik m’n gedachten kwijt.  Laat dit nou net hier zijn. 

Mijn gedachten voor vandaag?  Ik denk: laat ik maar wat typen.  Daarna dacht ik: ik heb geen zin in typen.  En vervolgens dacht ik: lamzak die je bent, vooruit, sla aan het typen en vlug wat.  En zo heb ik mezelf gedwongen te typen.  Ik ben soms een tiran.  Dikwijls moet ik vechten tegen de aandrang om met mezelf in de clinch te  gaan.  Maar uiteindelijk doe ik dat nooit.

Ik zou toch enkel verliezen, niet?

 

Dankwoordje aan Skynet

Gezegend zij uw naam.

Uw naam die niet mocht gewijzigd worden.

Of toch.

Gezegend zijn uw diensten.

Dat zij zich inspannen te allen tijde.

Overal.

Gezegend zijn uw weblogs.

Waaronder de mijne.

Allaaf.

Gezegend zij uw klantendienst.

Die altijd mag gemaild worden.

Feel free.

Gezegend zijn uw lines.

In the evening sky.

Is the limit.

Gezegend zijt gij, o Skynet.

O.

O.

 

Euh.  Mag ik nog een ietsiepietsie belangrijk kwijt?  Ja? 

Dank.

IK  KAN  MILJAARDEMILLENONDEJU  NIET  MEER  OP  MIJN  EIGEN   F*CKING  BLOG!!!!!

Detectiveverhaal voor haastige mensen: Erik Edelweis

 Mijn naam is Erik Edelweis. Ik oefen het edelachtbare beroep van detective uit. Te allen tijde neem ik zaken zeer ernstig op. Ik lach nimmer en ben een kei in wat ik doe. Onlangs waarschuwde Harry Hakopdetak mij dat ik gevaar liep, waarna hij van de brug sprong. Ik zette een stapje opzij, zoniet had dat springkonijn mij verpletterd. Bedaard wandelde ik naar mijn kasteel, en verschanste mij veilig achter mijn kantelen. Kantelen is niet gelijk aan kantelen. Vreemd! Terwijl ik mij in deze interessante taalkundige kwestie verdiepte, vroeg ik mij af waarom Harry een ordinaire brug boven mijn kantelen had verkozen. Wat een eikel!

De telefoon rinkelde. Of ik direct kon komen, Harry Hakopdetak was dood aangetroffen. “Nee,” zei ik bij gebrek aan interesse. Een zaak uitspitten, in orde; het verloop kennen van een zaak: ja, maar de oplossing op voorhand weten, nee, dat is van het goede teveel.

Toch slenterde ik naar de plek waar Harry heel erg op moes lag te lijken.

“Het lijk lijkt erg op moes” zei ik onbewogen.

“Ja, precies compote” antwoordde Zorze Zakvaccinatie. Hij was de eerste neger die in politieverband werkte. De anderen schraapten de hele dag hun smegma bij elkaar, of verzamelden ringmappen van de Aldi. En vadertje staat maar betalen, het was een schande, hoewel geen regelrechte.

Ik nam mij voor Zorze te schorsen vanwege een flagrant gebrek aan objectiviteit. Tot ik mij herinnerde dat ik zelfstandig mijn brood verdiende en dus met de flikken geen uitstaans had. Met het getetter over eten had ik honger als een paard gekregen. Doodgemoedereerd wandelde ik naar de dichtstbijzijnde pitta-shoarma zaak. Daar vroeg ik of ik kon bellen. “At the back, sir” antwoordde een Turk, wiens vettig haar ik nog niet met chirurgenhandschoenen en een tang had willen vastpakken. Behoedzaam sloop ik door de louche tent, telefoneerde met m’n hand op de kolf van m’n Magnum en bestelde een pizza.

Daarna repte ik mij naar mijn kasteel waar ik mij veilig achter mijn kantelen verschanste. Wie deed mij iets? Ik daalde af naar mijn knusse keuken en wokte cantharellen met uien.

Die nacht liet ik ontelbaar veel scheten.

Mirror

Deze blog dient als spiegel voor http://gdb.skynetblogs.be

Met dank aan WordPress en CMS.

 Gr,

GDB