Roy at selderij. Het duurde enige tijd eer Fram het in de gaten had. Maar toen spurtte zij naar boven. Alwaar zij haar kleerkast opende en zich als de wiedeweerga in haar plunje hees. Als haar Roy selderij at wist zij hoe laat het was. Zoals altijd na een snelle verkleedbeurt bekeek zij zichzelf in de spiegel. De blote tepels van haar volle borsten priemden vooruit. Het leer kraakte. De stiletto’s pinden haar up. Kortom: Fram was een plaatje.
Eénmaal terug beneden bewoog zij zich katachtig, heupwiegend naar Roy. Roy die de selderij direct liet rusten en haar met gretige ogen monsterde. Het was stil in de kamer en een waterzon wierp een flets licht naar binnen. Er bewoog niets. De wereld draaide rond deze twee mensen. Fram stond in geen tijd naast Roy, vleide haar lichaam tegen het zijne, opende de mond en stak haar tong in z’n oor.
“Dat kietelt!” giechelde Roy. Roy had de stem en het gezicht van een jongetje van veertien alhoewel hij al dik in de twintig was. Zijn kin, z’n borst en z’n billen hadden haarloze huid dat zo zacht als het velletje van een baby was.
Fram wrikte het t-shirt van Roy uit z’n jeans en liet haar hand de vrije loop. De spieren op z’n wasbordbuik trokken zich strak. Z’n slip bolde op. Onwillekeurig vond z’n linkerhand de ene helft van haar perzikkontje. De hand kneep zachtjes, ontspande zich, verplaatste zich, kneep opnieuw. Hij trok haar tegen zich aan en kuste haar.
Toen rinkelde de telefoon. Eénmaal. Tweemaal. Roy stopte met kussen terwijl het apparaat bleef rinkelen. Z’n hand gleed weg.
“Nee, schat, niet doen” smeekte Fram “het is vast je weet wel wie”
“Misschien niet…” mompelde hij “maar wie het ook is, langzamerhand moet ik toch opnieuw aan de slag. Het is te lang geleden…”
Hij schoof van Fram weg en nam resoluut de hoorn op. Z’n meesteres reageerde vliegensvlug. Hij had amper hallo gezegd of zij zat al gehurkt voor hem. Behendig ritste zij z’n broek open. Snel schoof zij z’n slip opzij en stak zonder aarzeling z’n lid in haar mond.
“Mmm..” kreunde Roy. Hij keek naar beneden, grabbelde met z’n vrije hand haar haren beet en schoof haar van zich af en terug naar zich toe, sneller en sneller. Ondertussen trachtte hij met z’n chef Liesbeth een normaal gesprek te voeren. Veel hoefde Roy echter niet te zeggen. Het was veeleer een monoloog van zijn meerdere. Hoe het agentschap hem gemist had. Dat zij z’n afwezigheid hadden gevoeld qua klanten. Dat er veel vrouwen wilden weten wanneer hij zou hervatten…
“Ja!” riep Roy plots uit “JA!”
Even viel een stilte aan de andere kant van de lijn. “Euh… Betekent jouw ja: ik kom zo snel mogelijk terug?”
“Nee, of ja… ach, wat” stamelde Roy “het betekent dat ik zonet snel ben gekomen.”
“Proficiat!” sprak Liesbeth “ik kan enkel verheugd zijn en met mij al jouw klanten! Mag ik Francine voor nu maandag al vastleggen? Wat denk je: met één klant per dag beginnen om jou niet te erg te belasten?”
“Ok dan” gaf Roy toe “maar Lies… mag ik één ding vragen?”
“Shoot! Of nee… heb je net gedaan zeker? Ha ha. Ja, vraag maar raak.”
“Geen bondage meer, ok? Ik wil m’n bal niet meer verzwikken.”
“We zullen nog zien. Kom jij maar gewoon weer lekker werken op maandag, goed? Dan kan ik jou persoonlijk eerst testen of je volledig de ouwe bent, jij lekker ding van me!”
“Tot maandag dan” zei Roy een beetje beduusd en hij legde de hoorn op de haak. Fram was druk in de weer met een stengel selderij. “Lul! Jij harteloze zak!” snauwde zij “ik ram deze stengel hier straks helemaal in je reet!”
Roy zuchtte diep en boog gewillig voorover.
Yup, het dolce far niente was nu echt voorbij. Back to business as usual!
