Deze post had op m’n ander blog moeten staan, verdomme! (dank u Skynet dat ik niet kan inloggen!)

Ik tracht Michel wat te jennen.  Wie?  Je weet wel, Michel, de 
beroemdste blogger van Vlaanderen en omstreken.  Zijn dochtertje Zelie 
wordt op school gepest.  Owie.  Dat zit Michel effe hoog.  Daarom 
gebruikt hij z’n weblog om z’n woede te ventileren.

Waarom ik Michel jen?  Eén fantastische reden: om meer bezoekers naar 
m’n weblog te lokken.  Het één miljoen bezoekers zit eraan te komen 
maar vreemd genoeg: hoe dichter de teller nadert, hoe verder het 
miljoen van me af lijkt te staan.  Daarom besloot ik de teller wat te 
helpen.  Op de rug van machteloze Michel.

Aan alle nieuwe bezoekers: gedag!  Nieuwsflash: GDB heeft jullie bij 
jullie pietje.  Ha.  Ha ha!

Even ernstig nu: m’n gedrag is uiterst laakbaar.  Ik besef het.

Maar ik veeg daar vierkant mijn zak aan.

Niet voor niets ben ik le mal aimé.

Trouwens, vroeger werd ook ik op school gepest.  Wie eigenlijk niet?

Ik herinner mij het volgende voorval.  Erg grappig eigenlijk.  Nu ik 
er jaren later aan terugdenk.  Op het moment zelf was het minder 
grappig maar alla.

Stukje voorkennis: m’n ma breide altijd.  Elk vrij moment was de 
drukdoener met naalden in de weer.  Want breien betekende geld 
sparen.  En geld sparen betekende gelukkig zijn want vergeet het 
nooit: ik kom uit een Westvlaams nest.  Bull natuurlijk maar ach, zij 
deed geen vlieg kwaad.

Mij berokkende het mens kwaad, ja!  Ik had immers ‘het voorrecht’ haar 
gebreide gedrochten aan te trekken.

Zo ook op die bewuste dag.  Verschrikking in ‘t kwadraat: ik moest 
naar school met een pull die m’n moeder gebreid had.  Ik herinner me 
het vestimentair foltertuig tot in detail.  De kleuren waren wit en 
zwart (spikkeltjes) en het betrof een wintertrui (dikke wol, erg 
dik).  De mouwen waren super aansluitend evenals de halsopening.  Maar 
de rest van de trui geleek op een patattenzak: zo los als de pest.

Op een gegeven moment staat de onderwijzer met z’n gezicht naar het 
bord gekeerd.  Ik zit op de eerste rij.  Ik ben extreem braaf en leg 
m’n poezelige oortjes te luister.  Pure kennis neem ik tot mij.  Ik 
luister dus gretig naar wat de leraar aan het vertellen is.

Plots voel ik een hand in m’n rug die mijn trui vastgrijpt.  De hand 
trekt en trekt.  Hij rekt de wol bijna een meter uit.  De trui spant 
zich geweldig rond m’n torso.  Ik kan bijna niet meer ademen.  M’n 
hoofd staat op ontploffen.  Ik kan niet anders dan achterover leunen 
met m’n stoel.  Als de stoel zich op de achterste twee poten 
balanceert voel ik mij enorm machteloos.  Overgeleverd aan de grillen 
van de lul achter mij.  Ik ben te verrast om woedend te zijn.  En ik 
heb het o zo warm van al die klotewol.  Ik vervloek mijn ma.  Stom 
mens!  Met al uw onnozele pullen!  En uw betuttelingen!

De onderwijzer draait zich in slow motion om en de hand in m’n rug 
laat gelijk los.  Ik schiet naar voren en smak met een klap tegen m’n 
lessenaar .  Let me tell you: m’n wangen veranderden in rijpe 
tomaatjes.  Kopje naar beneden, hoor!
Heb ik daar trauma’s aan overgehouden?  Aan dit voorval niet.  Maar 
aan andere, ergere dingen wel.  Zoals die keer toen ik vol in het 
gezicht werd gespuugd.

Daarom sympathiseer ik met Zelie.  Ik wens de meid van Michel veel 
sterkte toe.  Doe zoals ik destijds, meisje: tracht niet in de 
problemen te komen.  Dan was m’n dag geslaagd.  Eigenlijk hanteer ik 
datzelfde motto vandaag nog.  Best triest als je het mij vraagt…

draait nog een keer le mal aimé van Claude François *
staart voor zich uit *
pinkt een traantje weg *

Terug aan de slag (18+)

Roy at selderij.  Het duurde enige tijd eer Fram het in de gaten had.  Maar toen spurtte zij naar boven.  Alwaar zij haar kleerkast opende en zich als de wiedeweerga in haar plunje hees.  Als haar Roy selderij at wist zij hoe laat het was.  Zoals altijd na een snelle verkleedbeurt bekeek zij zichzelf in de spiegel.  De blote tepels van haar volle borsten priemden vooruit.  Het leer kraakte.  De stiletto’s pinden haar up.  Kortom: Fram was een plaatje.

Eénmaal terug beneden bewoog zij zich katachtig, heupwiegend naar Roy.  Roy die de selderij direct liet rusten en haar met gretige ogen monsterde.  Het was stil in de kamer en een waterzon wierp een flets licht naar binnen.  Er bewoog niets.  De wereld draaide rond deze twee mensen. Fram stond in geen tijd naast Roy, vleide haar lichaam tegen het zijne, opende de mond en stak haar tong in z’n oor.

“Dat kietelt!” giechelde Roy.  Roy had de stem en het gezicht van een jongetje van veertien alhoewel hij al dik in de twintig was.  Zijn kin, z’n borst en z’n billen hadden haarloze huid dat zo zacht als het velletje van een baby was.

Fram wrikte het t-shirt van Roy uit z’n jeans en liet haar hand de vrije loop.  De spieren op z’n wasbordbuik trokken zich strak.  Z’n slip bolde op.  Onwillekeurig vond z’n linkerhand de ene helft van haar perzikkontje.  De hand kneep zachtjes, ontspande zich, verplaatste zich, kneep opnieuw. Hij trok haar tegen zich aan en kuste haar.

Toen rinkelde de telefoon.  Eénmaal.  Tweemaal.  Roy stopte met kussen terwijl het apparaat bleef rinkelen.  Z’n hand gleed weg.

“Nee, schat, niet doen” smeekte Fram “het is vast je weet wel wie”

“Misschien niet…” mompelde hij “maar wie het ook is, langzamerhand moet ik toch opnieuw aan de slag.  Het is te lang geleden…”

Hij schoof van Fram weg en nam resoluut de hoorn op.  Z’n meesteres reageerde vliegensvlug.  Hij had amper hallo gezegd of zij zat al gehurkt voor hem.  Behendig ritste zij z’n broek open.  Snel schoof zij z’n slip opzij en stak zonder aarzeling z’n lid in haar mond.

“Mmm..” kreunde Roy.  Hij keek naar beneden, grabbelde met z’n vrije hand haar haren beet en schoof haar van zich af en terug naar zich toe, sneller en sneller.  Ondertussen trachtte hij met z’n chef Liesbeth een normaal gesprek te voeren.  Veel hoefde Roy echter niet te zeggen.  Het was veeleer een monoloog van zijn meerdere.  Hoe het agentschap hem gemist had.  Dat zij z’n afwezigheid hadden gevoeld qua klanten.  Dat er veel vrouwen wilden weten wanneer hij zou hervatten…

“Ja!” riep Roy plots uit “JA!”

Even viel een stilte aan de andere kant van de lijn.  “Euh… Betekent jouw ja: ik kom zo snel mogelijk terug?”

“Nee, of ja… ach, wat” stamelde Roy “het betekent dat ik zonet snel ben gekomen.”

“Proficiat!” sprak Liesbeth “ik kan enkel verheugd zijn en met mij al jouw klanten!  Mag ik Francine voor nu maandag al vastleggen?  Wat denk je: met één klant per dag beginnen om jou niet te erg te belasten?”
“Ok dan” gaf Roy toe “maar Lies… mag ik één ding vragen?”

“Shoot!  Of nee… heb je net gedaan zeker?  Ha ha.  Ja, vraag maar raak.”

“Geen bondage meer, ok?  Ik wil m’n bal niet meer verzwikken.”

“We zullen nog zien.  Kom jij maar gewoon weer lekker werken op maandag, goed?  Dan kan ik jou persoonlijk eerst testen of je volledig de ouwe bent, jij lekker ding van me!”

“Tot maandag dan” zei Roy een beetje beduusd en hij legde de hoorn op de haak.  Fram was druk in de weer met een stengel selderij.  “Lul!  Jij harteloze zak!” snauwde zij “ik ram deze stengel hier straks helemaal in je reet!”

Roy zuchtte diep en boog gewillig voorover.

Yup, het dolce far niente was nu echt voorbij.  Back to business as usual!