Ha, hoei en een roompateeke!!

Ik kan klagen over van alles en nog wat.  Over het werk waar ik baas moet spelen.  Over Skynet en m’n blogs waar ik niet meer op geraak.  Over het drukke verkeer dat ik dagelijks met m’n fiets moet trotseren.  Over bijna alles kan ik zeuren.  Maar ik doe het niet.  Dat komt omdat ik in de grond een zeer positief ingesteld persoon ben.  Niemand zal het beamen en hoe komt dat?  Omdat ik m’n positieve attitude verberg.  Positief is niet hip.  Het is niet cool.  Optimisme is out.

Ge zijt weer met ons voeten aan het rammelen, GDB, hoor ik her en der opperen.  Toch is  het niet waar.  Ik ben een zonneschijntje.  Vraag maar aan m’n lief hoe ik ben.  Mocht ge m’n lief vragen: is GDB een lachebek dan zal zij zonder twijfelen ja antwoorden.  Dat moet zij van mij.  Ik heb haar dat opgedragen.  Bevolen als je een negatieve term wilt gebruiken.

Ik geloof erg in de gehoorzaamheid der vrouwen.  Als een vrouw al niet meer naar haar man luistert, waar sta je dan, als man?  Je staat zo al eenzaam genoeg in het harde leven van alledag met je miljoenenkudde in het rond springende zaadcellen.

Maar ik heb een afwijking.  Ik bedoel, ik wijk af.  Waar had ik het over?  Wel ja, dat ik welgemutst en blij en dartel als een spring-in-het-veld leef.  Hoei.  Hoei.  Is een Waalse gemeente.  Ha.  Ha.  Ha niet, Ha is geen gemeente.  Zie je wat ik bedoel?  Met mij is het altijd lachen geblazen of het scheelt geen vaginaal haar.

Even ernstig nu.  Dat kan ik ook: ernstig wezen.  Ernstig wezen maakt zelfs een essentieel onderdeel van mij uit.  Maar ook dat houd ik angstvallig geheim.  Want met ernst pak je niet uit.  Je zegt niet kwansuis als je op café met je maten aan de toog hangt te lallen: nu even ernstig, jongens, ik heb genoeg gelachen en jullie ook – ik merk het aan jullie neanderthalkaken die zo meteen uit de kom schieten.

Over luttele ogenblikken moet ik de gang naast de trap vrijmaken.  Daar staat allerlei rommel op mij te wachten tot ik het oppik en elders neerpoot.  Welke rommel?  Een fiets, een strijkplank en kussens.  Als ik de gang heb vrijgemaakt kan ik de kelderdeur openen en daal ik de steile trap af om de watermeterstand op te nemen.  De stand zal ik vervolgens doorbellen naar de Antwerpse Water Werken.  Zie je: ik ben één en al ernst.

Ernst moet niet te lang duren.  Een paar ogenblikken per dag is genoeg.  Vind ik.  Dan is het weer lachen geblazen met GDB.  Ha Ha.  Het is verdomd spijtig dat ik alleen thuis ben.  Ik kan moeilijk voor de spiegel post vatten en een mop vertellen.  Trouwens, ik durf te wedden dat ik hem al gehoord heb.  Maar het is de manier waarop je hem vertelt, GDB!! Misschien hebben jullie gelijk.  Ik zal straks eens de spiegel opzoeken (na het opmeten van de watermeterstand).  Eens kijken wat dat geeft.

Hel en duivel, ik ben pathetisch.  Zielig.  Maar vertel het aan geen mens.  Zij zouden in hun broek pissen van het lachen.  GDB pathetisch, zouden ze in ongeloof uitroepen.  Een pateeke, ja, zou m’n lief zeggen, niet pathetisch.

Welk pateeke ben ik, zou ik dan vragen.

Een roompateeke, zou m’n engel antwoorden, mijn roompateeke.

Ochtendziek

Vanochtend stond ik op.  Dat moest.  Ik wilde eigenlijk blijven liggen.  Maar dat ging dus niet.  Door omstandigheden.  Zoals de dag die aanbrak.  En de koffie die gezet was.  En m’n lief die was opgestaan.  Zij is een ochtendmens, ziet u, en nee, zij kan daar ook niets aan doen.  M’n knuffelkont moet er trouwens elke dag vroeg uit om haar moesje te verzorgen.

Wat is vroeg, hoor ik u opwerpen.  Vroeg is acht uur.  Het begrip vroeg is relatief (tenzij het om de verleden tijd van vragen gaat – wat compleet niet grappig is).  Acht uur voor een postman is laat.  Acht uur voor iemand die ‘s nachts werkt is supervroeg.  En acht uur voor de wijzers van de klok is een tik als een ander.

Ik bedoel maar: mijns inziens ben ik vroeg opgestaan.  Ik sta elke dag vroeg op omdat mijn lief dat ook doet.  Mocht ik echter toegeven aan m’n natuurlijke aanleg voor totale luiheid, ik zou elke dag tot elf, twaalf uur in m’n nest blijven liggen.  Me omdraaien, m’n neusje in de dekens parkeren, foezewoezen, een flard dromen, m’n leuter lichtjes beroeren af en toe en ga zo maar door.  Ja, ik weet wel wat gedaan in bed: absoluut niets.

Heb ik al getypt dat ik vroeg ben opgestaan heden ochtend?  Ja?  Nou, nadat ik me uit bed had gesleept raakte ik bijna betrokken in een dodelijk ongeval.  Owie, zult u denken, wat spannend!  Inderdaad, het scheelde werkelijk geen bosnegererinnenpreuthaartje of ik was van de trap gedonderd.  Ik stond namelijk klaar om naar beneden te stommelen toen ik  ternauwernood m’n onderste lip nog kon optrekken.  Pffieuw!  Was me dat een opluchting!  Had ik niet uit m’n doppen gekeken, ik was over m’n lange lip gestruikeld, met alle gevolgen vandien en in de eerste plaats een gebroken nekkie, durf ik te wedden.

Eénmaal ik naar beneden was gestrompeld, merkte m’n lief m’n lang gelaat op.  M’n schat hield haar snoetje maar ik zag het in haar ogen.  Die hadden in een flits opgepikt dat ik niet bepaald het zonneschijntje in huis was.  Voor mijn soort humeur bestaat een woord: ochtendziekte.  De ziekte gaat net niet gepaard met koortsaanvallen en extreem braken.  Plus: een boterhammetje met pruimenconfituur lust ik ook al niet op dat tijdstip van de dag.  Om maar te typen: des ochtends ben ik niet te genieten.  Niet.

M’n humeur maakte het zo bont dat m’n lief alras het hazenpad koos met de klemtoon op alras.  Achteraf voelde ik me zo… zo ongelooflijk bezwaard en schuldig en heel erg slecht.  Ik dronk sloten koffie.  Ik wilde het goed maken en belde met m’n lief, die heel erg begripvol voor mij was.  En wij maakten het goed en nu zit ik te typen en ik denk: GDB, je bent een volbloedeikel.

En het klopt.  Maar hey!  Ik ben wie ik ben.  ‘s Ochtends Jekyll, ‘s avonds Hyde.

Daartussenin GDB, veronderstel ik.

Complex ben ik, daar zijn geen woorden voor.

Mij niet gelaten

Ik schrijf vanaf nu hier.  Wat Skynet ook onderneemt, ik blijf hier.  Ik denk dat ik het hier naar mijn zin ga hebben.  Waarom?  Omdat ik geen andere virtuele plek heb om rond te hangen.  Beggars can’t be choosers.  Derhalve nestel ik mij tussen de letters. 

Het voelt vertrouwd aan, moet ik typen. 

Misschien moet ik mij even aan de wordpresslezers voorstellen?

Goeie dag.  Mijn naam is GDB.  Ik ben 39 jaar.  Naast scrabble spelen houd ik erg van trivial pursuit, neuken, beffen en voetbal kijken.  Ok, dit is niet echt wat je noemt leesvoer voor gevoelige zielen.  Doch wen maar direct aan mijn taal.  Elk vogeltje zingt zoals het gebekt is en ik meen het goed.  Mijn bedoelingen zijn vreedzaam en ik tracht lief te wezen voor elkeen die een beetje moeite doet om mij geen doodschop te verkopen.

Ik werk voor De Post maar niet van harte.  Nou ja, werken…  Ik moet deze en de twee weken die volgen baasje spelen van een afdeling met een twintigtal rotkarakters.  Ergens moet ik m’n gedachten kwijt.  Laat dit nou net hier zijn. 

Mijn gedachten voor vandaag?  Ik denk: laat ik maar wat typen.  Daarna dacht ik: ik heb geen zin in typen.  En vervolgens dacht ik: lamzak die je bent, vooruit, sla aan het typen en vlug wat.  En zo heb ik mezelf gedwongen te typen.  Ik ben soms een tiran.  Dikwijls moet ik vechten tegen de aandrang om met mezelf in de clinch te  gaan.  Maar uiteindelijk doe ik dat nooit.

Ik zou toch enkel verliezen, niet?

 

Dankwoordje aan Skynet

Gezegend zij uw naam.

Uw naam die niet mocht gewijzigd worden.

Of toch.

Gezegend zijn uw diensten.

Dat zij zich inspannen te allen tijde.

Overal.

Gezegend zijn uw weblogs.

Waaronder de mijne.

Allaaf.

Gezegend zij uw klantendienst.

Die altijd mag gemaild worden.

Feel free.

Gezegend zijn uw lines.

In the evening sky.

Is the limit.

Gezegend zijt gij, o Skynet.

O.

O.

 

Euh.  Mag ik nog een ietsiepietsie belangrijk kwijt?  Ja? 

Dank.

IK  KAN  MILJAARDEMILLENONDEJU  NIET  MEER  OP  MIJN  EIGEN   F*CKING  BLOG!!!!!